Auteur: deweekvanbreek

Natuurlijk is hij dat, Donald Trump, a good guy.

De hardwerkende, werkeloze, witte man uit het middenwesten van Amerika gelooft nog steeds in hem. Trump doet wat hij zegt en zegt wat hij vindt. Trump is niet zoals alle presidenten voor hem, die alleen maar zeiden wat ze dachten dat ze zouden moeten zeggen en niets deden.

Veel mensen vinden Trump een narcist, maar als ik aan hem denk, zie ik de bollenvelden bij Lisse en in de Keukenhof. Hij is uitzonderlijk kleurrijk.

Hij is ook een diepgelovig mens. Het beste bewijs daarvan is dat de ‘evangelicals’ hem door en door steunen en was het niet prachtig dat hij laatst met de bijbel in zijn hand het Amerikaanse volk toesprak en God smeekte America te zegenen. Dan laat je zien dat je jezelf niet als de Allergrootste ziet. Zo’n godvrezend man betaalt natuurlijk ook gewoon eerlijk zijn belastingen.

Hij is een pacifist in hart en nieren. Niks oog om oog noch tand om tand. Hij trekt zijn troepen terug uit Afghanistan, Syrië en Duitsland. Het ultieme bewijs dat hij wars is van geweld.

Veel zogenaamde serieuze pers beweert dat hij niks met het klimaat en de natuur heeft maar dat is overduidelijk nepnieuws. Hij houdt van golfen op de mooiste golfbanen ter wereld midden in de natuur, zoals het prachtige Mar a Lago in Palm Beach Florida waar hij zijn buitenhuis heeft.

Het is onbegrijpelijk dat er mensen in Amerika zijn die boeken schrijven met slechte dingen over hem. Waar halen ze het vandaan? Nu is het zijn 55-jarige nichtje Mary die in haar nog te verschijnen boek ‘Too Much And Never Enough’ allerlei leugens opschrijft. Ik hoop dat het Trump lukt om de verschijning ervan te verbieden.

We zouden allemaal eens wat beter moeten luisteren naar wat Trump te zeggen heeft.

PS. Deze column is eigenlijk alleen voor Pete Hoekstra geschreven. Pete Hoekstra is de ambassadeur van de Verenigde Staten in Nederland. ‘Beste ambassadeur wilt u uw baas zo snel mogelijk wijzen op deze column en de leugenachtige uitspraken over hem die daarin staan. ¡deWeek! is bezig met een wervingscampagne om meer lezers te krijgen en een verbod van Trump op deze column zou daar enorm bij helpen.’

Dit keer niet de te verwachten column over sekswerkers die weer aan het werk mogen. De vraag hoe opwindend dat zou worden op 1,5 meter en een mondkapje komt dus niet aan bod. Dit keer iets belangrijkers.

Nanette, te zien op Netflix, zegt in haar show van 2018 tegen de witte, heteroseksuele man: “You invented the categories”. Zij bedoelt hiermee dat de witte, heteroseksuele man, hoog boven op zijn sokkel alle andere mensen in zijn zelfbedachte hokjes plaatst.

Nanette vervolgt met: “but now you are also a subcategory of humans”. Oftewel de witte, heteroseksuele man zit nu ook in zo’n hokje. Hij is ontsokkeld. Als hij om zich heen kijkt ziet hij op ooghoogte de zwarten, de gelen, de homo’s, de vrouwen, de rooien, de zigeuners, de ondergeschikten, de transgenders, de Marokkanen, …..; ontelbare hokjes.

Tsja, wie een kuil graaft voor een ander .……

Ik zat als witte, heteroseksuele man al veel eerder dan 2018 in zo’n hokje. Na jaren succesvol gender- en diversiteitsbeleid van mijn werkgever leek de witte, heteroseksuele man een uitstervend ras te gaan worden en pleitte ik voor een minimum quotum van mensen zoals ik. Maar dat terzijde.

Je bent een sukkel als je discrimineert. Kom van je sokkel en ontsukkel. Ontsukkelen doe je door het op te merken als je discrimineert. Door niet in de verdediging te schieten als iemand anders tegen je zegt dat je discrimineert. Door niet te handelen op basis van je discriminerende gedachten. Door discriminerende gedachten voorgoed uit je systeem te bannen en de leegte die dat achterlaat te vullen met een vleugje empathie.

‘En ik dacht nog zo, dat ik goed bezig was’, waren de laatste woorden van Derek Jansen, eigenaar van restaurant het Haasje, voordat hij in een politiebusje werd afgevoerd.

Volgens de politie heeft Jansen te goeder trouw gehandeld. Hij wilde slechts voldoen aan de 1,5 meter richtlijn op zijn terras. Dat hij met landmijnen de 1,5 meter heeft willen markeren op zijn terras en dat daardoor nu een van zijn klanten haar linkerkuit moet missen, is ‘een wat ongelukkige situatie’ aldus de politie in een persbericht.

‘Ik had mijn terras net als vele anderen afgezet met rood-wit plastic lint, maar mijn klanten trekken zich daar niets van aan‘, aldus Jansen. ‘Ze stappen eroverheen, haken erin met hun been of trekken het los. Onbegrijpelijk! Wij proberen de 1,5 meter te handhaven, maar op deze manier lukte dat niet. Daarom hebben wij landmijnen geplaatst op die plekken waar onze gasten niet mochten komen en natuurlijk hebben wij dat met heldere bordjes aangegeven.’

Jansen is nu bang dat hij de cel in moet ‘vanwege één kuit’, terwijl hij wellicht ‘vele corona slachtoffers heeft helpen voorkomen’.

Na enkele weken krijgt ¡deWeek! bericht van Jansen. Hij zit in Congo. Hij is niet gestraft vanwege het veroorzaakte letsel, maar omdat het gebruik van landmijnen in Nederland verboden is. Jansen heeft een taakstraf en helpt in Congo bij het opruimen van landmijnen.

Wij zijn aan het einde van de lockdown. We mogen weer op vakantie en de mensen razen door de Appie en de Jumbo alsof er geen vakkenvullers in hun weg staan.

Ik voel een enorme spanning, alsof ikzelf nog wél in de lockdown zit. ‘Nu komt alles los’, zeggen de vele hulpverleners, die werken in een verzamelgebouw waar ik een tijdelijke werkplek gevonden heb.

Bij het koffiezetapparaat kom ik een hypnotherapeut tegen. Zij neemt me mee naar haar behandelkamer en daarna naar een ver verleden, eentje met vorige levens. Ik kom erachter dat mijn opgesloten gevoel niet alleen door corona komt, maar ook door onverwerkte angsten vanwege de Spaanse griep van 1918. Ik kom uit de hypnose en merk dat er veel is losgekomen. De hypnotherapeut zegt me ‘dat het weer stroomt’. Dat zal best, maar niet onder mijn voetzolen.

Gelukkig zit aanpalend een voetreflexoloog die mij in een mum van tijd via een holistische drukpuntenmassage ook daar tot ontspanning brengt.

Mijn hoop dat ik me nu bevrijd zal voelen komt niet uit. De rouwtherapeut die ik in het bedrijfsrestaurant tegenkom, vraagt me of ik het verlies in mijn leven wel verwerkt heb; ‘onverwerkte rouw’ noemt zij dat. En dat zit er. En die onverwerkte rouw wordt niet alleen veroorzaakt door de vroegtijdige dood van de vele guppies en goudvissen die ik als kind heb gehad.

Mijn lichaam is nu ontspannen, maar mijn aura zit nog potdicht. Het is alsof alle poriën in mijn lichaam vol zitten met onzichtbare stopverf. Gelukkig heeft de ‘healing touch’ therapeut een topdag, want na een half uurtje healen, voel ik me echt helemaal vrij.

Omdat ik het toch nog niet helemaal vertrouw, wip ik binnen bij een gids voor het spirituele pad. ‘Mijn chakra’s staan weer helemaal open’, vertelt ze me na een tijdje. Zij ziet een lichtkolom die uit de aarde via mijn stuitje en mijn kruin naar de hemel straalt. Ik zie die lichtkolom niet, ook niet als we even het licht uitdoen.

Maar toch. Ik bén in contact met mijn ziel! Dat is het dus. Mij kan niets meer gebeuren.

Totdat ik in de gang een loopbaancoach tref. Met hem zoek ik een uurtje naar mijn diepste drijfveren waarna hij me doorverwijst naar een eenpitter die zich business developer noemt en die mensen begeleidt zoals ik; mensen die wellicht werkloos worden vanwege de aanstaande economische crisis.

Ik zit meteen weer in mijn lockdown. Ik word week. Ik kan bijna niet meer op mijn benen staan. Ik val neer op de drempel van de tantrakamer, die ik vanwege mijn protestantse remmingen niet over durf en vlucht naar de zwangerschapsgym. Ik vlei me met de andere gymmers in de foetushouding en voel me, voor het eerst sinds het begin van de corona crisis, helemaal veilig.

Na Facebook en Twitter bezwijkt nu ook Spotify voor maatschappelijke druk en is bezig om liedjes met nepnieuws in songteksten te weren van hun platform.

¡deWeek! spreekt met Malte Rasmussen van Spotify die uitlegt wat er bij Spotify aan de hand is.

Het begon allemaal op een winderige herfstdag in 2019 met een klacht over het nummer ‘Hoe sterk is de eenzame fietser’, van Boudewijn de Groot. De klager vond dat sinds de introductie van de elektrische fiets geen enkele fietser meer kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant. En dat klopt natuurlijk. Het is een nepzin in een nepsong en daarom heeft Spotify het liedje verwijderd.

Daarna volgde een andere klacht. Deze klacht ging over ‘I can get no satisfaction’ van de Stones. Dat mag in de jaren 60 van de vorige eeuw een probleem geweest zijn, maar kan nu, dankzij viagra en internetporno, toch echt niet meer als een serieus probleem bezongen worden, aldus deze klager.

Spotify moest ook ‘Imagine’ van John Lennon verwijderen. Het is door John Lennon geschreven in 1971 en nu bijna 50 jaar verder is het nog steeds niet zo dat ‘all the people living life in peace’. In 1971 riep het een groot verlangen op, maar nu mensen nog steeds niet in vrede samenleven, is het feitelijk een grove leugen.

Het nepnieuws in de songteksten beperkt zich niet alleen tot popmuziek. Het Europese Parlement heeft Spotify, vooruitlopend op wetgeving, verzocht het Europese volkslied van Ludwig van Beethoven ‘Ode aan die Freude’ uit 1823 te verwijderen omdat de tekst ‘alle Menschen werden Bruder’ erin voorkomt. Alle Menschen zijn geen Bruder geworden, hoewel de Menschen er bijna 100 jaar de tijd voor hebben gehad. Ook enkele MeToo-voorvechtsers vinden dat het Europese volkslied moet verdwijnen omdat de Schwester er niet in voorkomen, maar dat terzijde.

Ik ben nog wel even bezig verzucht Rasmussen bij ons afscheid. We staan pas aan het begin hiervan. ‘Over de muur’ van het Klein Orkest wordt het volgende liedje dat Spotify zal moeten verwijderen, want ‘waar is die muur dan?’ vroeg een boze abonnee zich af terwijl hij vogelspottend van oost naar west Berlijn wandelde.