Auteur: deweekvanbreek

‘En ik dacht nog zo, dat ik goed bezig was’, waren de laatste woorden van Derek Jansen, eigenaar van restaurant het Haasje, voordat hij in een politiebusje werd afgevoerd.

Volgens de politie heeft Jansen te goeder trouw gehandeld. Hij wilde slechts voldoen aan de 1,5 meter richtlijn op zijn terras. Dat hij met landmijnen de 1,5 meter heeft willen markeren op zijn terras en dat daardoor nu een van zijn klanten haar linkerkuit moet missen, is ‘een wat ongelukkige situatie’ aldus de politie in een persbericht.

‘Ik had mijn terras net als vele anderen afgezet met rood-wit plastic lint, maar mijn klanten trekken zich daar niets van aan‘, aldus Jansen. ‘Ze stappen eroverheen, haken erin met hun been of trekken het los. Onbegrijpelijk! Wij proberen de 1,5 meter te handhaven, maar op deze manier lukte dat niet. Daarom hebben wij landmijnen geplaatst op die plekken waar onze gasten niet mochten komen en natuurlijk hebben wij dat met heldere bordjes aangegeven.’

Jansen is nu bang dat hij de cel in moet ‘vanwege één kuit’, terwijl hij wellicht ‘vele corona slachtoffers heeft helpen voorkomen’.

Na enkele weken krijgt ¡deWeek! bericht van Jansen. Hij zit in Congo. Hij is niet gestraft vanwege het veroorzaakte letsel, maar omdat het gebruik van landmijnen in Nederland verboden is. Jansen heeft een taakstraf en helpt in Congo bij het opruimen van landmijnen.

Wij zijn aan het einde van de lockdown. We mogen weer op vakantie en de mensen razen door de Appie en de Jumbo alsof er geen vakkenvullers in hun weg staan.

Ik voel een enorme spanning, alsof ikzelf nog wél in de lockdown zit. ‘Nu komt alles los’, zeggen de vele hulpverleners, die werken in een verzamelgebouw waar ik een tijdelijke werkplek gevonden heb.

Bij het koffiezetapparaat kom ik een hypnotherapeut tegen. Zij neemt me mee naar haar behandelkamer en daarna naar een ver verleden, eentje met vorige levens. Ik kom erachter dat mijn opgesloten gevoel niet alleen door corona komt, maar ook door onverwerkte angsten vanwege de Spaanse griep van 1918. Ik kom uit de hypnose en merk dat er veel is losgekomen. De hypnotherapeut zegt me ‘dat het weer stroomt’. Dat zal best, maar niet onder mijn voetzolen.

Gelukkig zit aanpalend een voetreflexoloog die mij in een mum van tijd via een holistische drukpuntenmassage ook daar tot ontspanning brengt.

Mijn hoop dat ik me nu bevrijd zal voelen komt niet uit. De rouwtherapeut die ik in het bedrijfsrestaurant tegenkom, vraagt me of ik het verlies in mijn leven wel verwerkt heb; ‘onverwerkte rouw’ noemt zij dat. En dat zit er. En die onverwerkte rouw wordt niet alleen veroorzaakt door de vroegtijdige dood van de vele guppies en goudvissen die ik als kind heb gehad.

Mijn lichaam is nu ontspannen, maar mijn aura zit nog potdicht. Het is alsof alle poriën in mijn lichaam vol zitten met onzichtbare stopverf. Gelukkig heeft de ‘healing touch’ therapeut een topdag, want na een half uurtje healen, voel ik me echt helemaal vrij.

Omdat ik het toch nog niet helemaal vertrouw, wip ik binnen bij een gids voor het spirituele pad. ‘Mijn chakra’s staan weer helemaal open’, vertelt ze me na een tijdje. Zij ziet een lichtkolom die uit de aarde via mijn stuitje en mijn kruin naar de hemel straalt. Ik zie die lichtkolom niet, ook niet als we even het licht uitdoen.

Maar toch. Ik bén in contact met mijn ziel! Dat is het dus. Mij kan niets meer gebeuren.

Totdat ik in de gang een loopbaancoach tref. Met hem zoek ik een uurtje naar mijn diepste drijfveren waarna hij me doorverwijst naar een eenpitter die zich business developer noemt en die mensen begeleidt zoals ik; mensen die wellicht werkloos worden vanwege de aanstaande economische crisis.

Ik zit meteen weer in mijn lockdown. Ik word week. Ik kan bijna niet meer op mijn benen staan. Ik val neer op de drempel van de tantrakamer, die ik vanwege mijn protestantse remmingen niet over durf en vlucht naar de zwangerschapsgym. Ik vlei me met de andere gymmers in de foetushouding en voel me, voor het eerst sinds het begin van de corona crisis, helemaal veilig.

Na Facebook en Twitter bezwijkt nu ook Spotify voor maatschappelijke druk en is bezig om liedjes met nepnieuws in songteksten te weren van hun platform.

¡deWeek! spreekt met Malte Rasmussen van Spotify die uitlegt wat er bij Spotify aan de hand is.

Het begon allemaal op een winderige herfstdag in 2019 met een klacht over het nummer ‘Hoe sterk is de eenzame fietser’, van Boudewijn de Groot. De klager vond dat sinds de introductie van de elektrische fiets geen enkele fietser meer kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant. En dat klopt natuurlijk. Het is een nepzin in een nepsong en daarom heeft Spotify het liedje verwijderd.

Daarna volgde een andere klacht. Deze klacht ging over ‘I can get no satisfaction’ van de Stones. Dat mag in de jaren 60 van de vorige eeuw een probleem geweest zijn, maar kan nu, dankzij viagra en internetporno, toch echt niet meer als een serieus probleem bezongen worden, aldus deze klager.

Spotify moest ook ‘Imagine’ van John Lennon verwijderen. Het is door John Lennon geschreven in 1971 en nu bijna 50 jaar verder is het nog steeds niet zo dat ‘all the people living life in peace’. In 1971 riep het een groot verlangen op, maar nu mensen nog steeds niet in vrede samenleven, is het feitelijk een grove leugen.

Het nepnieuws in de songteksten beperkt zich niet alleen tot popmuziek. Het Europese Parlement heeft Spotify, vooruitlopend op wetgeving, verzocht het Europese volkslied van Ludwig van Beethoven ‘Ode aan die Freude’ uit 1823 te verwijderen omdat de tekst ‘alle Menschen werden Bruder’ erin voorkomt. Alle Menschen zijn geen Bruder geworden, hoewel de Menschen er bijna 100 jaar de tijd voor hebben gehad. Ook enkele MeToo-voorvechtsers vinden dat het Europese volkslied moet verdwijnen omdat de Schwester er niet in voorkomen, maar dat terzijde.

Ik ben nog wel even bezig verzucht Rasmussen bij ons afscheid. We staan pas aan het begin hiervan. ‘Over de muur’ van het Klein Orkest wordt het volgende liedje dat Spotify zal moeten verwijderen, want ‘waar is die muur dan?’ vroeg een boze abonnee zich af terwijl hij vogelspottend van oost naar west Berlijn wandelde.

Het is mooi voor onze premier dat de VVD in de peilingen stijgt. Hij heeft het verdiend. Maar hij is natuurlijk óók een VVDer en de VVD is wél een rechtste partij. Het zou zomaar kunnen dat de VVD de verkeerde beslissingen neemt over het nieuwe normaal.

We zijn nu in de overgang van het abnormaal naar het nieuwe normaal. En ¡deWeek! is bang dat de VVDers hun oude normaal als het nieuwe normaal zien, terwijl ¡deWeek! hun oude normaal al abnormaal vond.

Gelukkig hebben we een premier die thuis is in het ‘normaal’. Hij zei al eens ‘doet u zelf eens normaal’ tegen Wilders en in 2017 liet hij een artikel verschijnen waarin ‘doe normaal’ zijn kernboodschap was.

Dat met die dividendbelasting was misschien nog een beetje teveel van het oude normaal van de VVD, dus ¡deWeek! is nog niet helemaal overtuigd van het nieuwe normaal van de premier.

Daarom gaf ¡deWeek! hem de opdracht om strafregels te schrijven, zoals dat vroeger op de lagere school normaal was, opdat hij niet vergeet hoe het nieuwe normaal eruit moet zien.

Dit schreef hij:

De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten vooral de rijke 1% en belastingontwijkers

De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten vooral de rijke 1% en belastingontwijkers

De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten vooral de rijke 1% en belastingontwijkers

De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten vooral de rijke 1% en belastingontwijkers

De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten vooral de rijke 1% en belastingontwijkers

De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten vooral de rijke 1% en belastingontwijkers

De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten vooral de rijke 1% en belastingontwijkers

De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten vooral de rijke 1% en belastingontwijkers

De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten vooral de rijke 1% en belastingontwijkers

De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten vooral de rijke 1% en belastingontwijkers

¡deWeek! spreekt deze week met Jan Rekaas, voorzitter van de Nederlandse Veganistenbond. De jaarvergadering van de bond staat voor de deur en het botert niet erg tussen de leden.

¡deWeek!: ‘Wat is er aan de hand, Jan?’

Jan: ‘In de bond staan enkele leden lijnrecht tegenover elkaar. Dat is het hele eieren eten.’

¡deWeek!: ‘Dat lijkt me niet makkelijk voor u?’

Jan: ‘Nee, dat is het inderdaad niet. Het zijn vooral de vegafundi’s die onrust zaaien. Zij vinden dat de andere leden niet veel kaas hebben gegeten van het veganistische gedachtengoed.’

¡deWeek!: ‘Waarom vinden ze dat?’

Jan: ‘Zij willen niet alleen geen dierlijke producten meer eten of gebruiken, maar alle spreekwoorden waarin dierlijke producten voorkomen verbieden; eerst in de bond en later ook in de rest van Nederland. Zij die die spreekwoorden wel gebruiken zijn ontrouw aan het veganistische gedachtengoed en hebben, volgens de vegafundi’s, boter op hun hoofd.’

¡deWeek!: ‘Maar een spreekwoord is toch niet schadelijk voor de dieren?’

Jan: ‘Dat zou je denken, maar de vegafundi’s willen statuten zodanig wijzigen, dat leden worden geroyeerd die spreekwoorden gebruiken met dierlijke producten daarin. Zij willen in deze jaarvergadering boter bij de vis.’

¡deWeek!: ‘Maar u laat zich toch niet de kaas van het brood eten?’

Jan: ‘Tsja, dat hangt ervan af hoe de hazen lopen. We zullen moeten afwachten of de vegafundi’s echt iets in de melk te brokkelen hebben in de bond of dat het om een verwaarloosbare groep gaat.’

¡deWeek!: ‘En wat betekent dat voor u?’

Jan: ‘Tsja, ik zal komende dagen op eieren lopen en wellicht moet ik de vegafundi’s uit de bond zetten.’

¡deWeek!: ‘Verwacht u ook dat zij mensen willen royeren met een achternaam waarin een dierlijk product voorkomt of blijft het alleen bij spreekwoorden?’

Jan: ‘Uh?’

Ik dacht van DENK altijd: ‘Wat goed dat ze zichzelf hebben opgericht. Eindelijk een politieke partij die denkt.’ En ik verwachtte een verkiezingsbord met de leus: ‘DENK denkt’. Maar dat is nooit gebeurd, dacht ik.

DENK dacht blijkbaar: ‘Er wordt te weinig gedacht in de politiek.’ En ik dacht: ‘Wat een goede gedachte’. Dat ze willen denken en wie weet ook overdenken, zegt veel over DENK.

Zelf dacht ik wel dat PEINS beter zou zijn. Peinzen geeft toch het idee dat denken ook overdacht wordt. Peinzen als de overtreffende trap van denken. Denken is zo snel dat je het bijna niet ziet. De peinzer is zichtbaar in gedachten verzonken.

Nu hebben de DENKers ruzie. Dat is iets met emoties. On-nadenkend. Denken is toch niet altijd de oplossing, dat zullen de DENKers nu, bij nader inzien, wel denken toch?

Is dit het einde van DENK? Wordt DENK DACHT? En wat gebeurt er dan na DENK? Wie denkt er dan nog na, als DENK dat niet meer voor ons doet?

Wat premier Rutte tijdens de persconferentie van afgelopen woensdag niet zei, vond ¡deWeek! wél terug in een notitie van het Ministerie van Geestelijke Volksgezondheid. De Minister van Geestelijke Volksgezondheid kondigt de volgende haltes op de mentale routekaart aan.

Voor iedereen die ’s nachts badend in het zweet wakker schrikt uit een boze Covid-droom, geldt dat zij per 11 mei mogen overstappen naar lichtere vormen van angst. Pleinvrees wordt door het Ministerie van Geestelijke Volksgezondheid ten zeerste aangeraden, omdat deze angst groepsmijdend is. Ook smetvrees ziet het Ministerie als een stap vooruit op de routekaart, omdat handen wassen, deurknoppen en handvatten obsessief schoonmaken bijdragen aan het terugdringen van het virus.

Op 1 juni worden de maatregelen verder versoepeld. Iedereen die aan bovenstaande soorten van angst leidt, kan overstappen naar de groep van piekerende mensen. Voor de mensen die al in deze piekergroep zaten, verandert er nog even niets. De Minister van Geestelijke Volksgezondheid kan zich voorstellen dat deze mensen teleurgesteld zijn, maar doet desondanks een beroep op hen om tot 1 juli te blijven piekeren. Ook wijst de Minister er nogmaals op om alleen te piekeren op tenminste 1,5 meter van andere mensen of te piekeren met een, desnoods gebreid, mondkapje op.

Vanaf 1 juli is iedereen vrij om angsten en zorgen los te laten. Genieten van het leven zou echter buitensporig zijn, omdat het onaardig is naar ouderen en kwetsbare mensen in onze samenleving die daar nog lang niet aan toe zijn.

Blijft het aantal bezette IC-bedden onder controle dan mag iedereen vanaf 1 september weer van het leven genieten, met dien verstande, zo meldt de Minister van Geestelijke Volksgezondheid, dat genieten mag, maar alleen in groepen van maximaal 30 personen.

De R-0 zit nu vlak onder de 1. Dat is goed om te weten. Het aantal doden is laatst met 98 gestegen. Dat waren er 14 meer dan de dag ervoor. Gaat de trend weer omhoog? Maar het aantal bezette IC-bedden daalt toch, hoe kan het aantal doden dan stijgen? Komt dat door de logaritmische schaal die ze gebruiken? Hoe deden ze dat in Wuhan dan?

België staat eerste, niet alleen in de FIFA-ranking, voetbal wat was dat ook alweer, maar ook in het lijstje van het aantal Covid doden per miljoen inwoners. Wij staan 5^e, veel hoger dus dan onze 14^e plek op de FIFA-ranking. Maar ja, België test toch meer, dus ze weten meer, dus ze tellen er meer. Maar het waren toch Italië en de Verenigde Staten waar het de meeste doden werden geteld? Of heeft België ze ingehaald?

En dan Vijfheerenlanden. In de gemeente Vijfheerenlanden zijn, voor zover bekend, 36 mensen overleden aan het corona-virus. Dat is veel, zegt de lokale GGD. Ze hebben er geen verklaring voor. Zijn er in Vierheerenlanden 28 mensen overleden? En in Drieheerenlanden 21 mensen? Het gaat niet goed in de Twaalfheerenlanden met mogelijk 85 covid doden. Zouden ze het slechter doen dan België?

De getallen dansen door mijn geest en maken me onrustig.

Daarom houd ik me vast aan één kengetal: lengte gedeeld door schoenmaat. Hoe korter je bent en hoe groter je schoenmaat des te steviger je op de aarde staat. Toch? Mijn lengte gedeeld door mijn schoenmaat is 4,36. Dat is geruststellend toch? Of toch niet?

—–

PS. Even een correctie op mijn vorige column. Ik ging er vanuit dat plastic tasjes veel slechter zijn voor het milieu dan papieren tasjes. Maar dat is niet zo volgens de Volkskrant van 9 januari 2016. Het is het beste je eigen boodschappentas mee te nemen.

Ik ga wandelen met mijn zoon. Het is rond lunchtijd. Hij vraagt: “Nemen we boterhammen mee?” Een logische, maar ook een opmerkelijke vraag. Pre-Covid gingen we altijd ergens lunchen, nu nemen we boterhammen mee.

Vroeger namen we bij gezinsuitjes altijd ‘boterhammen mee’. Nog steeds krijg ik braakneigingen bij alleen al de gedachte aan die klamme, witte boterhammen met verwelkt gebakken ei, die werden weggespoeld met te dikke chocolademelk. En ook bij de gedachte aan de sinas, die uren had liggen opwarmen in onze auto, waarvan de smaak zich vermengde met het plastic van onze bekertjes, krijg ik braakneigingen, zij het lichtere.

Vroeger gingen we met het gezin op vakantie in Lunteren en wandelden we op de Veluwe. Enkele jaren later hadden we zelfs koude sinas uit onze eerste koelbox.

Vroeger gingen we in Nederland op vakantie en dat zullen we dit jaar ook moeten doen, omdat ons land voorlopig op slot zit.

Dat is pech voor de migrantenkinderen uit de kampen op Lesbos. Zij mogen ons land niet in, maar zijn gelukkig wel welkom in andere landen in Europa.

Dat is geluk voor ons. Wij hoeven niet naar de Turkse kusten, waar het te heet is voor een mooie vakantie, waar je op vertoon van je armbandje kan vreten tot je braakt en je wandelingen zich beperken van je kamer naar de eetzaal dan naar het zwembad en weer terug.

Tot ziens in Lunteren deze zomer en neem boterhammen mee.